Dakikalar

Dakikalar saniyeler geciyordu her sey o kadar zor ve anlasilmazdi ki belki her sey degisir diye dusunmeden etmek bir gecenin kor kiyisinda kollarin bagli sekilde olumu beklemek gibi .Zor gun gectikde nefes almak zor ve olumun soguklugunu beklemek aslinda cok zordu.ruhumun cektigi acilardi bana yurek veren,yasamayi ogreten.defalarca belki de defalarca kendimi gunahlandirdim bu kadar anlasilmaz olmak neden yakici tat birakiyordu damagimda,umit ettigim bir sey kalmamisdi geri de ,her sey paramparcaydi tum benligimle bu tuslara basdigim klavyenin kime karsiydi sinirim nefretim ,ofkem.Beni tek anlayan kalbimi acacagim bir yer yoktur aslinda.Gercek bu idi ki ,mutluluk olmayacakti,geriye sadece acilarla beraber bombos hayat kalacakti ellerimde, ne diye bilir ki insanlar bana neye haklari varki ruhuma verdikleri acilar zaten bitirdi beni tuketti,yalnizligimla buraya dost edindim,kimsesiz gibi. Hissetmek o kadar berbatki, ruhsuz idi hislerim tipki ben gibi ,tipki hayat gii, Baktigim gozleri kapali insan kim karsimda yasli gozlerle bakan bana aynadaki benligimiydi, sevgisiz kalmis yuregimmi,hickiriksiz dokulen goz yaslarim?aslinda cevapsiziydi tum bu sorular ,zihnimin bana oynadigi oyun ve tuzakiydi, beni mahvetmeye calisan cox sey, aslinda cok berbat degil hayatim, sadece bu benim ruhum yarali olan.